Leestijd ca. 2 minuten  |  Rating: 12+  |  Eerste publicatie 14 maart 2017

Bananenrepubliek

We zijn een vreselijk volk, een walgelijk land vol fascisten, nazi’s en massamoordenaars, aldus de Grote Leider van het Nieuwe Ottomaanse Rijk. Nederland ontploft. De premier maant tot kalmte en praat over de-escaleren, maar zoals het de inwoners van een bananenrepubliek betaamt, trekken we ons daar niets van aan en dus neemt de afkeer tegen alles wat ook maar een beetje Turks is in rap tempo toe. Turkse bakkers en kappers worden gemeden, vakanties geannuleerd en zelfs de Turkse buurman wordt ineens met de nek aangekeken. De maat is vol en als je de beelden van al die schreeuwers op tv ziet is het nog begrijpelijk ook, maar laten we alsjeblieft wel effe normaal blijven doen met z’n allen. We gaan ons toch verdomme niet verlagen tot het niveau van die dictator en zijn schreeuwende meelopers? Veruit de meeste Turkse bakkers, kappers en buurmannen hebben hier ook niet om gevraagd.
En heel eerlijk… Waar gaat het nu eigenlijk echt over? Een Turkse minister die hier een praatje wilde houden over Erdogan. So what? Wat kan ons het schelen? Als ze daar in Turkije een dictatuur willen, dan moeten ze dat toch lekker zelf weten. Dan ga ik deze zomer toch gewoon naar Griekenland of Spanje op vakantie. Natuurlijk, ik weet echt wel dat Erdogan overal in Europa chaos probeert te creëren, maar dat is nu eenmaal wat dictators doen als ze het niet meer weten. De man is kampioen appels met peren vergelijken, heeft een serieus gebrek aan zelfreflectie en weet op een doortrapte manier misbruik te maken van trots, identiteit en patriottisme van Turkse Nederlanders. Daarnaast is ruzie maken met het buitenland de makkelijkste manier om het volk in eigen land koest te houden en dat is hard nodig, want ieder Turk weet dat het land regelrecht op een economische crisis afstevent.
Tegen mensen die geloven dat wij nu ineens niet meer de baas zijn in eigen land zou ik willen zeggen: complete onzin. Burgemeester Aboutaleb greep keihard in toen een groep Turkse Rotterdammers begon te rellen. Ik vond hem altijd al een held, maar nu helemaal. Als Aboutaleb zich verkiesbaar zou stellen, zou ik direct op hem stemmen, maar helaas zal ik het morgen moeten doen met de Ruttes, Buma’s, Klavers, Roemers en Pechtolds van deze wereld. O ja, en oom Geert natuurlijk. Die hoort en ziet het allemaal tevreden aan, wrijft nog maar eens genoeglijk in zijn handen en vraagt zich heel even af aan wie of wat hij de perfecte timing van Erdogan heeft te danken. Ga zo door, Recep. Nog één dagje volhouden, je kunt het! Geert en de rest van zijn eenmanspartij hadden dit natuurlijk nooit zelf kunnen verzinnen. De Grote Blonde Leider van de fascistische bananenrepubliek der Nederlanden strijkt met twee handen door zijn vooroorlogse kapsel en kan nog steeds niet geloven dat uitgerekend Erdogan hem de verkiezingsoverwinning zomaar in de schoot werpt. Als zelfs de grootste vijand vriendendiensten gaat verlenen komt het torentje wel heel dichtbij. Ineens breekt het angstzweet hem uit. ‘Shit, straks moet ik écht met oplossingen komen,’ denkt de Grote Blonde Belofte. In paniek zoekt hij naar een pen waarna hij minutenlang roerloos met een bezweet hoofd boven zijn beruchte A4-tje hangt. Er komt niets. Helemaal niets.
Tja, daar was ik al bang voor, maar gelukkig speelde deze scene zich volledig af in mijn hoofd. Zullen we er morgen met z’n allen voor zorgen dat die scene daar ook blijft? Niet? Ook goed, ieder z’n meug. In deze vreselijke bananenrepubliek mag je gelukkig helemaal zelf weten op wie je stemt. Doe dat dan ook!

<  terug  – Copyright | Alle rechten voorbehouden © 2017 – Jeroen Guliker / Credo Uitgevers